Sevgi; insanı bir kimseye ya da bir şeye karşı yakın ilgi, bağlılık göstermeye yönelten içsel duygu, sevme duygusu olarak geçer sözlüklerde.

Soyut bir kavram olan sevgi, mutluluğu sağlar.

Biyolojik olarak;

Nöronlar + Hormonlar + Arzular = Sevgi demektir.

Özellikle oksitosin hormonu sevgi dolu olmamızda başı çeker. Bu hormonu nasıl arttıracağımıza gelince keyif aldığımız işleri yapmak, yürüyüş yapmak, egzersiz yapmak, dengeli beslenmek, bolca sarılmak, hayal kurmak, evcil hayvan beslemek bunların başında geliyor. Peki bu elde ettiğimiz sevgiyi çocuklarımıza hiç göstermezsek ne olurdu hiç düşündünüz mü?

Yıl 1944 şimdi size ABD’de yapılan ilginç bir deneyden bahsedeceğim.

20 yeni doğan bebek steril bir ortamda tutulur. Yedirilir, içirilir, altı temizlenir, yıkanır. Bakıcılar zorunlu olmadıkça bebeklere dokunmaz, kucaklamaz, iletişim kurmaz, sevgi göstermez hatta ve hatta göz temasından bile sakınır. İşin özü bakıcılar duygularından arındırılmış bir şekilde bebeklere yaklaşıp, sadece ve sadece fiziksel ihtiyaçlarını karşılar.

Yaklaşık 4 ay sonra bebeklerin yarısından çoğu ölür. Evet yanlış okumadınız ölür. Bebeklerin ölmesi için hiçbir fizyolojik durum yoktu. Öldüklerinde hepsi gayet sağlıklıydı. Gözlemlere göre bebekler öncelikle ‘vazgeçme’ evresine giriyor. Bu evrede, artık dikkat çekmek için çabalamaktan vazgeçiyor çünkü çok çabalamış fakat karşılığını hiçbir şekilde alamamış. Ses çıkarmamaya, hareket etmemeye, ağlamamaya, hatta ve hatta mimik ve jestlerini kaybetmeye başlamış. Sonrasında ise ölüm kapıyı çalmış. Ölümler artınca deney 4. Ayın sonunda hemen kesiliyor ve geride kalan yaşayan bebekler fiziksel, sosyal, psikolojik tüm ihtiyaçlarının karşılanabileceği, doğal, olması gereken ortama alınıyor fakat alınsalar da maalesef ki hayatta kalmayı başaramıyorlar…

İşte tamda bu yüzden sevgi, fiziksel ihtiyacımız olan yeme içme kadar önemlidir. Çokça sevelim! Kucaklayıp sarıp sarmalayalım

 Cge. Özge Sekizkardeş